Inleiding tot 1 Kronieken 22
1 Kronieken 22 is een bijzonder hoofdstuk dat ons laat zien hoe koning David zich volledig inzette voor de voorbereiding van de tempelbouw, ook al mocht hij zelf de tempel niet bouwen. Dit hoofdstuk toont ons belangrijke lessen over toewijding, voorbereiding en het doorgeven van Gods werk aan de volgende generatie.
David's grondige voorbereiding (verzen 1-5)
Het hoofdstuk begint met David's besluit om uitgebreide voorbereidingen te treffen voor de bouw van Gods tempel. In vers 1 verklaart David: "Hier zal het huis Gods des HEEREN zijn, en hier zal het altaar des brandoffers voor Israël zijn." Deze woorden tonen David's overtuiging dat de plek waar de engel van de HEERE verscheen (op de dorsvloer van Ornan) de juiste plaats was voor Gods huis.
David verzamelde vreemdelingen die in Israël woonden en stelde hen aan als steenhouwers om bewerkte stenen te maken voor de tempelbouw. Hij verzamelde ook grote hoeveelheden ijzer voor spijkers en scharnieren, ontelbare hoeveelheden brons, en cederhout van de Sidoniërs en Tyriërs.
In vers 5 verklaart David zijn motivatie: "Mijn zoon Salomo is een jongeling en teder; en het huis, dat men den HEERE bouwen zal, zal men ten hoogste groot maken, tot een Naam en tot heerlijkheid in alle landen; ik zal hem nu voorraad bereiden." Dit toont David's hart voor Gods eer en zijn zorg voor zijn zoon.
David's instructies aan Salomo (verzen 6-16)
David roept zijn zoon Salomo en geeft hem de opdracht om een huis te bouwen voor de HEERE, de God van Israël. Hij legt uit waarom hijzelf de tempel niet mocht bouwen: "Doch het woord des HEEREN geschiedde tot mij, zeggende: Gij hebt bloed in menigte vergoten, want gij hebt grote krijgen gevoerd; gij zult Mijn Naam geen huis bouwen, dewijl gij veel bloeds op de aarde voor Mijn aangezicht vergoten hebt" (vers 8).