Exodus 12 Uitleg - Het Pascha en de Uittocht uit Egypte

Het Eerste Pascha (verzen 1-20)

Exodus 12 begint met Gods gedetailleerde instructies voor het eerste Pascha. God spreekt tot Mozes en Aäron in Egypte en kondigt aan dat deze maand de eerste maand van hun jaar zal zijn - een nieuw begin voor het volk Israël. Het Paaslam moest een eenjarig, gaaf mannelijk dier zijn, gekozen op de tiende dag van de maand en bewaard tot de veertiende dag.

De instructies waren zeer specifiek: het lam moest 's avonds geslacht worden, en het bloed moest worden gestreken op de deurposten en bovendorpel van de huizen waar het gegeten zou worden. Het vlees moest die nacht geroosterd en volledig opgegeten worden, samen met ongezuurde broden en bittere kruiden. Niets mocht overblijven tot de morgen.

Bijzonder is dat de Israëlieten het moesten eten terwijl ze klaar stonden om te vertrekken - met hun lendenen omgord, sandalen aan de voeten en staf in de hand. Dit onderstreept de urgentie van hun vertrek en toont Gods timing voor hun verlossing.

De Betekenis van het Bloed (verzen 12-13)

Het centrale element van het Pascha was het bloed van het lam. God verklaart dat Hij door Egypte zal gaan en alle eerstgeborenen zal doden, maar dat Hij de huizen zal 'voorbijgaan' waar het bloed op de deurposten staat. Het Hebreeuwse woord 'pasach' betekent letterlijk 'voorbijgaan' of 'overslaan', vandaar de naam Pascha.

Dit bloed fungeerde als een teken van redding. Niet de afkomst of goede werken van de Israëlieten redde hen, maar uitsluitend het bloed van het lam en hun gehoorzaamheid aan Gods gebod om het aan te brengen.

De Tiende Plaag (verzen 21-36)

Mozes roept de oudsten van Israël bijeen en herhaalt Gods instructies. Hij benadrukt dat dit een eeuwige instelling zal zijn die van generatie op generatie doorgegeven moet worden. Wanneer hun kinderen vragen naar de betekenis van deze dienst, moeten ze uitleggen dat het ter herdenking is van hoe God hun huizen voorbijging in Egypte.

Om middernacht treft Gods oordeel Egypte. Alle eerstgeborenen sterven, van Farao's zoon tot de zoon van de gevangene in de kerker, en zelfs de eerstgeborenen van het vee. Er ontstaat grote rouw in Egypte, want er was geen huis waar geen dode was.

Farao roept Mozes en Aäron midden in de nacht bij zich en beveelt hen met heel Israël te vertrekken. De Egyptenaren dringen er bij hen op aan snel te vertrekken uit vrees dat zij allen zullen sterven. De Israëlieten nemen zilver, goud en kleding mee - de lonen die zij zo lang hadden moeten missen.

De Uittocht Begint (verzen 37-51)

Ongeveer 600.000 mannen te voet trekken uit Rameses naar Sukkot, plus vrouwen, kinderen en een grote menigte anderen. Ook veel vee gaat mee. De Israëlieten hadden ongezuurde broden bij zich omdat ze zo plotseling uit Egypte waren verdreven dat er geen tijd was om deeg te laten rijzen.

God herinnert eraan dat de Israëlieten precies 430 jaar in Egypte hebben gewoond. Deze nacht waarin God hen uitleidde, moet voor alle geslachten worden onderhouden als een nacht van waken voor de HEER.

Het hoofdstuk eindigt met verdere voorschriften voor het Pascha: vreemdelingen mogen niet meeeten tenzij ze besneden zijn, het moet in één huis gegeten worden, en geen been mag gebroken worden.

Betekenis voor Christenen

Voor christenen heeft Exodus 12 diepe betekenis omdat Jezus Christus wordt gezien als het vervulde Paaslam. Paulus schrijft in 1 Korintiërs 5:7 dat 'ons Paaslam, Christus, geslacht is'. Net zoals het bloed van het lam de Israëlieten redde van de dood, zo redt het bloed van Christus gelovigen van de eeuwige dood.

De details van het Paaslam wijzen profetisch naar Christus: het moest gaaf zijn (zonder zonde), mannelijk (Jezus), eenjarig (in de kracht van het leven), en geen been mocht gebroken worden (Johannes 19:36). Het Laatste Avondmaal vond plaats tijdens het Paasfeest, waarbij Jezus de nieuwe betekenis gaf aan de Pascha-elementen.