Romeinen 4 Uitleg - Abraham als Voorbeeld van Rechtvaardiging door Geloof

Inleiding tot Romeinen 4

Romeinen 4 vormt een cruciaal onderdeel van Paulus' betoog over rechtvaardiging door geloof. Na het uitleggen van de universele zondigheid van de mensheid en de openbaring van Gods gerechtigheid in hoofdstuk 3, gebruikt Paulus nu Abraham als het ultieme voorbeeld om te bewijzen dat rechtvaardiging altijd al door geloof kwam, niet door werken of het onderhouden van de wet.

Abraham Gerechtvaardigd door Geloof (vers 1-8)

Paulus begint met de vraag wat Abraham, de stamvader van het Israëlitische volk, heeft ontdekt. Hij citeert Genesis 15:6: "Abraham geloofde God, en dat werd hem tot gerechtigheid gerekend." Dit vers is fundamenteel omdat het laat zien dat Abraham's rechtvaardiging gebaseerd was op geloof, niet op zijn daden.

Het woord "toegerekend" (Grieks: logizomai) is een boekhoudkundige term die betekent dat iets op iemands rekening wordt geschreven. Gods gerechtigheid wordt als het ware op de rekening van de gelovige geplaatst, niet als beloning voor goede werken, maar als een geschenk door geloof.

Paulus versterkt zijn argument door Psalm 32:1-2 te citeren, waarin David spreekt over de zegening van de mens wiens overtredingen vergeven zijn. Dit toont aan dat zowel Abraham als David de ervaring kenden van rechtvaardiging zonder werken.

Rechtvaardiging Voorafgaand aan Besnijdenis (vers 9-12)

Een crucial punt in Paulus' argumentatie is de timing van Abraham's rechtvaardiging. Abraham werd gerechtvaardigd in Genesis 15, maar pas besneden in Genesis 17 - ongeveer 14 jaar later. Dit betekent dat zijn rechtvaardiging niet afhankelijk was van besnijdenis of enig religieus ritueel.

Hierdoor wordt Abraham de vader van twee groepen gelovigen: de onbesnedenen (heidenen) die geloven, en de besnedenen (Joden) die niet alleen besneden zijn maar ook wandelen in het geloof van hun vader Abraham.

De Belofte door Geloof, Niet door de Wet (vers 13-16)

De belofte dat Abraham erfgenaam van de wereld zou zijn, kwam niet door de wet (die er toen nog niet was), maar door de gerechtigheid van het geloof. Als de erfenis door de wet zou komen, zou geloof betekenisloos worden en de belofte nietig zijn.

Paulus verklaart dat "de wet toorn teweegbrengt" omdat wet overtreding mogelijk maakt. Waar geen wet is, is er ook geen overtreding. Daarom is de belofte gebaseerd op geloof, zodat het door genade is en de belofte zeker is voor al zijn nakomelingen.

Abraham's Voorbeeldig Geloof (vers 17-22)

Abraham geloofde in God "die de doden levend maakt en roept wat niet is alsof het is." Ondanks zijn hoge leeftijd (ongeveer 100 jaar) en Sara's onvruchtbaarheid, twijfelde Abraham niet aan Gods belofte. Zijn geloof werd zelfs sterker, en hij gaf God de eer.

Dit geloof werd hem "tot gerechtigheid gerekend" omdat hij volledig vertrouwde op Gods vermogen om te doen wat Hij beloofd had, zelfs wanneer de omstandigheden hopeloos leken.

Toepassing voor Alle Gelovigen (vers 23-25)

Paulus maakt duidelijk dat deze woorden over toerekening niet alleen voor Abraham waren geschreven, maar ook voor ons die geloven in Hem die Jezus onze Heer uit de doden heeft opgewekt. Jezus werd overgeleverd om onze overtredingen en opgewekt om onze rechtvaardiging.

Theologische Betekenis

Romeinen 4 toont aan dat het evangelie geen nieuw concept is, maar de vervulling van wat God altijd al van plan was. Rechtvaardiging door geloof is niet een christelijke uitvinding, maar Gods eeuwige methode om mensen in een juiste relatie met Hem te brengen. Abraham's voorbeeld bewijst dat genade en geloof, niet werken en wet, de basis vormen voor een relatie met God.