Exodus 27 Uitleg - Het Brandofferaltaar en de Voorhof van de Tabernakel

Inleiding tot Exodus 27

Exodus 27 vormt een belangrijk onderdeel van Gods uitgebreide instructies voor de bouw van de tabernakel. Na de beschrijving van de heilige voorwerpen binnen de tabernakel, richt dit hoofdstuk zich op het brandofferaltaar en de voorhof. Deze elementen waren cruciaal voor de eredienst van Israël en symboliseren fundamentele waarheden over de relatie tussen God en mens.

Het brandofferaltaar (verzen 1-8)

Het brandofferaltaar was het eerste wat een Israëliet tegenkwam bij het naderen van de tabernakel. God geeft Mozes precieze instructies voor de constructie: het altaar moest vierkant zijn (5 bij 5 el), gemaakt van acaciahout en bekleed met brons. De vier hoorns aan de hoeken symboliseerden kracht en waren een toevluchtsoord voor wie bescherming zocht.

Het brons had praktische redenen - het kon de hitte van de vuren weerstaan - maar had ook symbolische betekenis. Brons vertegenwoordigt in de Bijbel vaak oordeel en kracht. Het altaar stond voor de noodzaak van verzoening tussen de heilige God en zondige mensen.

De verschillende gebruiksvoorwerpen die genoemd worden - pannen, schoppen, sprengschalen, vorken en vuurpannen - waren allemaal gemaakt van brons en dienden voor het onderhoud van het altaar en de offerrituelen.

De voorhof van de tabernakel (verzen 9-19)

De voorhof vormde de buitenste begrenzing van het heilige gebied. Met afmetingen van 100 bij 50 el was het een aanzienlijke ruimte, omgeven door linnen gordijnen van 5 el hoog. Deze gordijnen hingen aan zilveren ringen die bevestigd waren aan bronzen pilaren.

De ingang van de voorhof bevond zich aan de oostkant en was 20 el breed. Het gordijn voor de ingang was kunstig geborduurd met blauw, purper en karmozijn garen - kleuren die koninklijke waardigheid en hemelse heerlijkheid symboliseerden.

De voorhof creëerde een heilige ruimte die gescheiden was van de gewone wereld, maar toch toegankelijk was voor het volk. Het was de plaats waar offers gebracht werden en waar de Israëlieten God konden naderen volgens Zijn voorschriften.

De olie voor de lamp (verzen 20-21)

God instrueert Mozes dat de Israëlieten zuivere olijfolie moeten leveren voor de gouden kandelaar in het heiligdom. Deze lamp moest voortdurend branden, van de avond tot de morgen, onderhouden door Aäron en zijn zonen.

De eeuwig brandende lamp symboliseerde Gods constante aanwezigheid bij Zijn volk. Het licht in de duisternis vertegenwoordigde Gods openbaring en leiding. De verantwoordelijkheid van de priesters om de lamp brandend te houden illustreerde hun rol als bemiddelaars tussen God en het volk.

Theologische betekenis en vervulling in Christus

Exodus 27 toont ons belangrijke waarheden over toegang tot God. Het brandofferaltaar was onmisbaar - niemand kon God naderen zonder eerst een offer te brengen voor de zonde. De voorhof maakte duidelijk dat God heilig is en dat er grenzen bestaan tussen het heilige en het gewone.

Voor christenen vinden deze symbolen hun vervulling in Jezus Christus. Hij is zowel het offer als de hogepriester (Hebreeën 9:11-14). Door Zijn bloed hebben wij toegang tot het heiligdom en kunnen we vrijmoedig naderen tot de troon der genade (Hebreeën 10:19-22).

De eeuwig brandende lamp wijst vooruit naar Christus als het licht der wereld (Johannes 8:12) en naar de kerk als licht in de duisternis (Mattheüs 5:14-16).