Inleiding tot 1 Korinthe 1
1 Korinthe hoofdstuk 1 vormt de opening van Paulus' belangrijke brief aan de gemeente in Korinthe. Dit hoofdstuk legt direct de fundamenten voor de thema's die door de hele brief heen zullen lopen: de roeping van God, de eenheid van de gemeente, en Gods wijsheid die radicaal verschilt van menselijke wijsheid.
Paulus' groet en apostelschap (1:1-3)
Paulus opent zijn brief door zichzelf te identificeren als "apostel van Christus Jezus door Gods wil" (vers 1). Deze aanduiding is niet toevallig - in Korinthe werd zijn apostolisch gezag betwist. Door direct te benadrukken dat zijn roeping van God komt, vestigt Paulus zijn autoriteit om de gemeente te vermanen.
De groet "genade en vrede van God onze Vader en de Heere Jezus Christus" (vers 3) was gebruikelijk in Paulus' brieven, maar bevat diepe theologische waarheid. Genade (charis) verwijst naar Gods onverdiende gunst, terwijl vrede (shalom) de volledige heilstoestand beschrijft die God geeft.
Dankzegging voor Gods genade (1:4-9)
Paulus begint positief door God te danken voor de genade die aan de Korinthiërs is gegeven. Hij noemt specifiek hun rijkdom in "alle woord en alle kennis" (vers 5). Dit is opmerkelijk, omdat hij later juist hun overdreven focus op wijsheid en welsprekendheid zal bekritiseren.
De sleutelbelofte staat in vers 8-9: God zal hen "tot het einde toe bevestigen, zodat zij onberispelijk zijn op de dag van onze Heere Jezus Christus." Dit benadrukt Gods trouw - Hij voltooit wat Hij begonnen is. Deze zekerheid vormt het fundament voor alles wat volgt.
Het probleem van verdeeldheden (1:10-17)
Het centrale probleem wordt aangepakt in vers 10: "Ik vermaan u echter, broeders, bij de naam van onze Heere Jezus Christus, dat u allen hetzelfde spreekt en er geen scheuringen onder u zijn." De gemeente was verdeeld in facties rond verschillende leiders: Paulus, Apollos, Cefas (Petrus), en sommigen beweerden van Christus te zijn.
Paulus wijst deze verdeeldheden resoluut af door te vragen: "Is Christus verdeeld?" (vers 13). Het probleem lag niet bij de leiders zelf, maar bij de menselijke neiging om zich te identificeren met bepaalde persoonlijkheden in plaats van met Christus alleen.
Belangrijk is Paulus' uitspraak dat Christus hem niet heeft gezonden om te dopen, maar om het evangelie te verkondigen, "niet met wijsheid van woord, opdat het kruis van Christus niet krachteloos zou worden" (vers 17). Dit leidt over naar het hoofdthema.
Gods wijsheid versus menselijke wijsheid (1:18-31)
Dit gedeelte vormt het theologische hart van het hoofdstuk. Paulus contrasteert Gods wijsheid met menselijke wijsheid door het kruis centraal te stellen.
Het kruis als scheidslijn (1:18-21)
"Want het woord van het kruis is voor hen die verloren gaan dwaasheid, maar voor ons die zalig worden, is het een kracht Gods" (vers 18). Het kruis vormt een absolute scheidslijn tussen twee manieren van denken.
Paulus citeert Jesaja 29:14: "Ik zal de wijsheid der wijzen te niet doen" (vers 19). Gods methode - redding door een gekruisigde Messias - gaat volledig in tegen menselijke verwachtingen.
Gods roeping van de 'onwijzen' (1:26-31)
Paulus wijst op de samenstelling van de gemeente: "Want ziet op uw roeping, broeders, dat er niet vele wijzen naar het vlees, niet vele machtigen, niet vele edelen zijn" (vers 26). God kiest bewust wat de wereld als zwak en dom beschouwt.
De reden hiervoor staat in vers 29: "opdat geen vlees zou roemen voor God." Wanneer God gewone mensen gebruikt om buitengewone dingen te doen, wordt duidelijk dat de kracht van Hem komt, niet van henzelf.
Het hoofdstuk eindigt met de bekende woorden: "Maar die roemt, laat hij roemen in de Heere" (vers 31), een citaat uit Jeremia 9:23-24.
Conclusie
1 Korinthe 1 legt het fundament voor Paulus' verdere argumentatie. Hij toont aan dat eenheid in de gemeente alleen mogelijk is wanneer we onze focus verleggen van menselijke leiders en wijsheid naar Christus en Zijn kruis. Gods wijsheid, zoals geopenbaard in het kruis, staat lijnrecht tegenover menselijke wijsheid en trots.
Historische Context
1 Korinthe werd geschreven rond 55 n.Chr. door de apostel Paulus vanuit Efeze tijdens zijn derde zendingsreis. Korinthe was een belangrijke handelsstad in het Romeinse rijk, bekend om zijn welvaart maar ook zijn immoraliteit. De gemeente bestond hoofdzakelijk uit niet-Joden en was ongeveer vier jaar eerder gesticht tijdens Paulus' tweede zendingsreis. De stad stond bekend om zijn filosofische debatcultuur en retorische tradities, wat verklaart waarom er discussies ontstonden over verschillende leiders en hun spreekstijlen. Paulus schreef deze brief naar aanleiding van berichten over problemen in de gemeente, waaronder verdeeldheden, immoraliteit en misverstanden over geestelijke gaven.
Praktische Toepassing
Voor hedendaagse christenen biedt 1 Korinthe 1 belangrijke lessen over kerk-eenheid en nederigheid. Ten eerste moeten we oppassen voor het vormen van 'fanclubs' rond bepaalde voorgangers of theologen - onze loyaliteit behoort aan Christus alleen. Ten tweede herinnert dit hoofdstuk ons eraan dat Gods methoden vaak haaks staan op wereldse wijsheid en succes. In een prestatiegerichte samenleving toont God dat Hij juist gewone, 'onbeduidende' mensen gebruikt voor Zijn doeleinden. Dit geeft hoop aan iedereen die zich minderwaardig voelt. Tot slot moeten we ons roemen in de Heer alleen, niet in onze eigen prestaties, wijsheid of status.